Rozdział 7

Dalia obudziła się w wielkim łóżku otulona jedwabną, białą pościelą. Nie miała pojęcia gdzie jest, ani jak się tu znalazła. Podniosła się na łokciach. Na wprost łóżka stała kobieta w średnim wieku. Była piękna, miała bardzo delikatne rysy i wielkie oczy o kolorze jasnego błękitu. Na  jej nieco już dotkniętej działaniem czasu twarzy kontrastowo do bardzo młodego wyglądu, malował się chłód, a wręcz surowość, budziła respekt. Blondynka ubrana była w szary, wyglądający trochę formalnie kostium. Patrzyła badawczo na dziewczynę, trochę tak, jakby oceniała jej wartość. Nieprzyjemnie.

-Witaj Dalio, jestem Norah, już się poznałyśmy przez notatnik. Wiem, że twoja noma się nie powiodła ale nie martw się o to. Załatwiliśmy już tę sprawę sami, z resztą sama widziałaś.-powiedziała znacząco zmieniając głos przy ostatnim zdaniu, to przywitanie nie miało w sobie serdeczności.- Teraz jesteś w rezydencji Blå Brann w Norwegii, to moja siedziba. Pozostaniesz w niej przez jakiś czas, przejdziesz tu swoje szkolenie.

-Dobrze, a jakiś czas, to dokładnie ile?- Zapytała patrząc w oczy rozmówczyni, nigdy nie widziała tak jasnej tęczówki. Kobieta odwróciła wzrok po czym znów zaczęła mówić. Tym razem jej ton był bardziej poirytowany, trochę jakby wyjaśniała dziecku jakieś oczywistości. 

-Do końca szkolenia, to zależy od ciebie. Nie można określić, ile będzie trwało, to sprawa indywidualna.

Na tym zakończyła się ich rozmowa, po wyjściu Nory Dalia rozejrzała się po pomieszczeniu. Było bardzo obszerne i jasne. Pomalowane na biało ściany zdobiły różne złocenia i freski. Przy ścianie stało wielkie biurko z ciemnego drewna i toaletka, a na wprost nich wielka rzeźba przedstawiająca młodą kobietę z koszykiem pełnym kwiatów, patrzyła się nostalgicznie w przestrzeń gdzieś przed nią. Przeciwległą do łóżka stronę pokoju zdobiły podwójne, kryształowe  drzwi. Były bardzo wysokie i masywne. Po przejściu przez nie trafiało się do bardzo długiego korytarza. Był pełen przepychu , złoceń, rzeźb i kamieni szlachetnych. Na jego końcu znajdowały się szklane, kręte schody prowadzące w dół. Dalia spotkała na nich idącą w górę pokojówkę, była bardzo młoda i gdyby nie pełen smutku wyraz twarzy uznałoby się ją także za piękną.

-Dalia? Właśnie niosłam pani śniadanie. Czy życzy sobie pani czegoś jeszcze?- Powiedziała nieśmiało z wyraźnym akcentem.

-Dziękuję, na razie szukam łazienki, gdzie mogę ją znaleźć?

-Na pani piętrze, pierwsze drzwi po lewej od komnaty, zaprowadzę panią jeśli sobie pani życzy.

-Dobrze, dziękuję, a można wiedzieć jak masz na imię? I proszę, nie mów mi na pani, pewnie jesteśmy w podobnym wieku

- Ekaterina, przepraszam ale tego wymaga moja praca, muszę zwracać się do gości pani Nory w ten sposób, z szacunkiem.

Ekaterina odprowadziła ją do łazienki, po czym zaniosła tacę do komnaty. Łazienka była pretekstem. Dalia nie chciała, by ta pomyślała, że błąka się po posiadłości bez celu. 

Zaczęła zastanawiać się, czy śmierć Georga była prawdą, w końcu nie mógł mieć nic wspólnego z Błękitem Ognia, był normalny do szpiku kości. To było po prostu nierealne. Jeszcze bardziej nie rozumiała, co miała na myśli Norah mówiąc, że sami zajęli się jej ostatnią nomą, czyli zabili Johnnego, a tym bardziej, że była tego świadkiem. Może vamphetlindzy myśleli, że to ona zabiła Johnnego, więc w ramach zemsty zabili Georga?
 Dlaczego musiało paść na nią, nie może mieć normalnego życia, zwykłych problemów takich jak nadopiekuńczy rodzice czy problemy w szkole? Jej życie w najmniejszym stopniu nie przypominało normalności, nie było nawet do niej zbliżone. Dowodziło tego chociażby to, że siedziała właśnie w wielkim pałacu gdzieś w Norwegii wbrew własnej woli i nie wiedziała, ile ma ten pobyt trwać. To nie jest normalne, to się nie zdarza, a przynajmniej nie powinno. Nienawidziła się nad sobą użalać, nienawidziła takich myśli. Odczekała jeszcze chwilę w łazience, po czym poszła do swojej komnaty, by zjeść śniadanie, czyli naleśniki z czekoladą i kakao w małej, porcelanowej filiżance. Pierwszy plus tej nieplanowanej wycieczki, a raczej porwania, nazywając rzeczy po imieniu. Po zjedzeniu podeszła do okna, by popatrzeć na las spowity nocą, który otaczał posiadłość Nory. Nie miała pojęcia, która może być godzina, ani czy nie jest na tak dalekiej północy, że właśnie widzi noc polarną. 

CZYTASZ=KOMENTUJESZ