Rozdział 2

-Chyba trochę się zasiedziałam, jest po dziesiątej… Będę się już zbierała do domu. -Stwierdziła Dalia spoglądając na swój zegar w telefonie. Siedziała właśnie na dywanie w pokoju Laili, pakowały razem przybory, którymi chwilę wcześniej robiły plakat na historię. 

-Dobrze, ale dojdziesz sama, prawda? No wiesz, ciemno jest, może być niebezpiecznie, czy coś…

-Spokojnie, dojdę.- Powiedziała, po czym prowokacyjnym tonem dodała szczerząc zęby - Nie martw się o mnie, jestem już dużą dziewczynką.

Laila popatrzyła na nią uśmiechając się i kręcąc głową z politowaniem. Obie się zaśmiały, po czym zeszły na parter domu. Dziewczyna odprowadziła Dalię do drzwi.

-Uważaj na siebie!- Blondynka zawołała do idącej w stronę furtki przyjaciółki machając jej na pożegnanie.

-Pa!- Dalia odmachała, po czym wyszła na chodnik i ruszyła aleją w stronę swojego domu. Mieszkała zaledwie dwie ulice dalej, dlatego tak zareagowała na obawy przyjaciółki, Laila zawsze strasznie panikowała. Dalia, przechodząc obok biblioteki, usłyszała coś dziwnego z uliczki po prawej budynku. Brzmiało podobnie do piszczenia jakiegoś zwierzęcia, zapewne psa. Na początku nie zwróciło to w szczególnym stopniu jej uwagi, jednak gdy odchodziła piszczenie się nasiliło. Zaniepokoiło ją to, więc postanowiła sprawdzić, co jest źródłem dźwięku. Weszła w nieoświetloną zbyt dobrze wąską uliczkę, na której końcu leżało coś przypominającego psa, lub kota. Jednak gdy podeszła bliżej domniemanego zwierzęcia przekonała się, że przybyła na ratunek pluszowej zabawce porzuconej pod murem. Dźwięk ucichł, lub musiało jej się po prostu zdawać, że cokolwiek piszczało. Kucnęła przy zabawce, by bliżej jej się przyjrzeć. Stwierdziła, że może być podpisana i prawdopodobnie ktoś chce ją odzyskać, więc włożyła pluszaka do torby. Nie mogła tego ustalić teraz, bo wokół niej panował półmrok. Nagle usłyszała za sobą kroki, były głośne i szybkie, zapewne należały do mężczyzny. Dalej kucała bojąc się odwrócić. Pusta, ciemna uliczka w nocy nie jest najbezpieczniejszym miejscem.Być może osoba idąca za nią nie zauważy, że ktokolwiek jest pod ścianą ślepej uliczki, w której się znalazła. Po chwili kroki ustały, a Dalia poczuła, że ktoś dotknął jej pleców. Przed  oczyma dziewczyny pojawiło się coś kompletnie innego niż mur, który widziała chwilę wcześniej- wizja. Przedstawiała ciąg obrazów, które łączył jeden przerażający fakt. Na każdym z nich była leżąca w kałuży krwi kobieta w porwanym ubraniu. Stał nad nią jakiś wysoki, jasnowłosy i, czego nie dało się przeoczyć, przystojny mężczyzna  koło trzydziestki. Miał  niepokojąco zadowolony, jak na taką sytuację wyraz twarzy. Przypatrywał się każdej z kobiet z miną mówiącą „Jestem dumny z mojego dzieła”.  Dalię przeszył lodowaty dreszcz.  Pozostając w tym dziwnym transie wstała, odwróciła się w lewo i ujrzała twarz osoby, która chwilę temu jej dotknęła. Był to ten sam mężczyzna, którego widziała w wizji. Mówił coś do niej, ale go nie słyszała. Tajemniczy mężczyzna, widząc brak reakcji na swoje słowa chwycił ją za rękę, by zwrócić na siebie jej uwagę. Gdy tylko ich dłonie się spotkały Dalia ujrzała kolejną serię drastycznych obrazów, po czym całkowicie pozbawiona świadomości swoich czynów pchnęła mężczyznę. Pchnięcie było na tyle mocne, że zdziwiony blondyn upadł na ścianę za nim. Dziewczyna podeszła bliżej  i chwyciła z całej siły jego skronie. Poczuła, jakby przez jej rękę przepłynęła jakaś energia, ciepło. Oszołomiony mężczyzna popatrzył wytrzeszczonymi ze zdziwienia i przerażenia oczami na nieobecne spojrzenie dziewczyny, a gdy tylko poczuł jej dłoń wrzasnął z przeszywającego go bólu  i osunął się bezwładnie w dół ściany. Z jego ust zaczęła wypływać dziwna, czarna i dość gęsta wydzielina. Przypominała skrzepniętą krew. Dziewczyna wybudziła się już z dziwnego stanu, w którym się znajdowała. Jak oparzona zabrała wciąż wyciągniętą rękę i przerażona widokiem trupa zaczęła biec do wyjścia uliczki. Gdy obróciła się za siebie zobaczyła, że ciało blondyna stanęło w płomieniach, a co dziwniejsze, miały one jasny, niebieski kolor. Jak niebo. Trzęsąc się wybiegła z uliczki i ruszyła w stronę domu. Gdy tylko do niego dotarła, weszła cicho do przedpokoju i od razu poszła do swojego pokoju. Ciocia Becky zapewne już spała, w końcu było wpół do pierwszej. Zdyszana Dalia opadła na stertę ubrań leżących na jej łóżku i zaczęła myśleć nad zdarzeniami sprzed kilku chwil. Nie  mogła zrozumieć, jak to się stało, że zabiła człowieka. Przecież nie wiedziała nawet, co robi. Nie rozumiała , co tak naprawdę się wydarzyło. Przed oczami wciąż miała mrożący krew w żyłach wyraz twarzy mężczyzny, nigdy nie widziała go w mieście. Czy to, co zawierały obrazy z jej wizji było prawdziwe,  czy zasłużył na to, co go spotkało? Ale przede wszystkim, jakim cudem w ogóle miała wizje? Wydawało jej się, że zwariowała, że to tylko jakiś chory sen.  Miała nadzieję, że to wyłącznie sen, z którego za chwilę się przebudzi. Poczuła, że po jej policzkach płyną łzy, otarła je drżącą ręką. Próbowała się uspokoić, ale nie potrafiła. Na szczęście po jakimś czasie zasnęła, los był na tyle łaskawy, by nie dać jej żadnego snu.

*
Rano obudziła ją krzątająca się po piętrze ciocia. Niestety nic nie wskazywało na to, by wydarzenia dnia wczorajszego były fikcją. Obudziła się na kupce ubrań cała obolała, a z reguły kładła się do snu w normalnych warunkach. Przypomniała sobie, że jest jeden skuteczny sposób, by sprawdzić, czy to jej bujna wyobraźnia, czy rzeczywiście wczoraj wydarzyło się to wszystko, co pamiętała. W końcu powinna ciągle mieć w torbie pluszaka, przez którego weszła do tej nieszczęsnej uliczki. Wyszła z pokoju, a na korytarzu została przywitana przez ciocię.
-Hej kochanie, już się ubrałaś, jest dopiero ósma rano... Do tego sobota. Właśnie miałam iść po twoje brudne ciuchy do prania.-Powiedziała wskazując niesiony przez siebie koszyk, w którego wnętrzu były już inne ubrania.

-Taa, nie widziałaś mojej torby?

-W przedpokoju. Aaa,  właśnie, późno wczoraj wróciłaś? Zasnęłam przy telewizji i nie zauważyłam, kiedy wchodziłaś do domu.

-Nie za bardzo, dzięki ciociu. To idę po tą torbę.

Zeszła po schodach, złapała za torbę i ją otworzyła. Wewnątrz ujrzała pluszową zabawkę w kształcie psa.